Parafia pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej — Tyczyn

Zarys historyczny

Parafię Tyczyn uposażył król Kazimierz Wielki równocześnie z założeniem miasta, przywilejem lokacyjnym z dnia 14.05.1368 r. Prawdopodobnie w tym roku zbudowano drewniany kościół i postarano się o proboszcza. W 1419 r. występuje jako zorganizowana i rozwijająca się parafia. Kościół murowany, który po wielu przebudowach przetrwał do dziś, zbudował Jan Pilecki dziedzic Tyczyna, wojewoda krakowski, w 1466 r. W 1608 r. kościół obrabował Stanisław Stadnicki „diabeł łańcucki”. 01.09.1629 r. kościół spłonął wraz z miastem, z powodu wesela żydowskiego. W 1657 r. miasto spalił Rakoczy. Kaplicę św. Stanisława Kostki wybudowali Kostkowie dziedzice Tyczyna przed 1646 r., a kaplicę św. Trójcy – Jan Klemens Branicki przed 1727 r. Tenże dziedzic Tyczyna, Wielki Hetman Koronny, przebudował gruntownie kościół i budynki kościelne, a bp Antoni Wacław Betański (proboszcz parafii Tyczyn) uroczyście go konsekrował w dniu 26.05.1782 r. pod wezwaniem św. Trójcy, Matki Bożej Wniebowziętej i św. Katarzyny. Architektem przebudowy był prawdopodobnie H. Klemm. Kościół był odnowiony w 1850 i w latach 1890 – 1911. Obniżono dach zakrystii, wstawiono dwa okna w prezbiterium i sześć okien w nawach bocznych, a przy ścianach frontowych naw postawiono ciosowe ołtarze: św. Józefa (kosztem hr. L. Wodzickiego) i Matki Bożej (kosztem ks. proboszcza W. Cymbuła), a polichromię wykonał prof. Julian Krupsk